Belangrijke opmerking: De op deze site gepubliceerde informatie geeft onze persoonlijke visies weer en mogen geenszins beschouwd worden als het officiele standpunten van EIRENE. Zij zijn een afspiegeling van onze eigen ervaringen en interpretaties van deze ervaringen binnen CODECA en ons leven in Guatemala.

Wat is er gebeurd?

Tijdens de Kerstvakantie van CODECA heeft de Directie het besluit genomen om Gabriel, Simon en mij te ontslaan. We hoorden dit nieuws via een collega tijdens onze vakantie met Simons ouders. Het kwam enerzijds als een grote verrassing en anderzijds helemaal niet. De gebeurtenissen van de maanden voorafgaand aan het ontslag hadden zoveel spanning en turbulentie binnen CODECA veroorzaakt dat het niet vreemd was dat er een reactie kwam. We hadden stiekem al wel gedacht dat er misschien iemand ontslagen zou worden, maar dat wij dat zouden zijn hadden we niet echt verwacht.

In oktober hoorden wij dat Mauro onze collega's een paar maanden na onze aankomst had gezegd dat wij spionnen van de CIA waren en dat ze met ons moesten uitkijken. Hoewel we meerdere keren een spanning hadden gevoeld tussen de Directie en ons, en er ook regelmatig inhoudelijke discussies waren in de werkoverleggen, waren we ons er niet van bewust dat men zo over ons dacht! Vlak nadat wij dit hoorden kwam het proces van het Strategisch Plan in een stroomversnelling. De eerste twee workshops die we georganiseerd hadden waren rustig en succesvol verlopen. Tijdens de derde workshop kwam het onderwerp 'Wat is er te verbeteren bij CODECA?' aan bod, waarna alle deelnemers in drie groepen hun mening hierover konden geven. Dit had grote gevolgen. De Directie was niet blij over de punten die daar naar voren kwamen, en meer nog met het feit dat men het lef had gehad om aan te geven dat er nog wel wat verbeterd zou kunnen worden. De reactie van de Directie was het organiseren van een mysterieuze vergadering een week later, waarvan niet duidelijk gezegd werd waar het om ging (er zou een 'jaarevaluatie' gehouden worden, terwijl die officieel gepland was voor een maand later). In deze vergadering (half november) werd niet zo subtiel duidelijk gemaakt dat binnen CODECA kritiek niet op prijs gesteld wordt en dat iedereen die een andere mening heeft dan de Directie beter zijn mond kan dichthouden. Het ging alleen om wie bepaalde dingen gezegd had, zodat daarna die persoon flink aangesproken kon worden op de redenen waarom zijn mening totaal fout was. Wel werd op verzoek van de Commissie van het Strategisch Plan een serie discussiedagen afgekondigd waar de grote thema's die naar boven waren gekomen met z'n allen besproken zouden worden. Helaas bleek ook de eerste discussiedag (begin december) een farce: de Directie controleerde discussie en leidde die in (voor haar) goede banen.

Hierna volgde al snel de vakantieperiode (eind december - begin januari). Op 1 januari kregen we het nieuws van ons ontslag. We waren in eerste instantie meer laconiek dan verdrietig. We hadden al maanden moeite met de manier waarop CODECA omgaat met haar personeel, de manier waarop ieders inbreng volledig genegeerd wordt en de verschillen tussen het mooie ideologische discours en de (vaak onethische) werkelijkheid. Maar toen we tijdens de eerste vergadering van het nieuwe jaar, waarin we officieel ontslagen werden, de discussie over ons ontslag werd afgebroken omdat er zogenaamd nog meer op de agenda stond, brak er bij mij iets. Het was allemaal zo onrechtvaardig! Gelukkig hadden we in ieder geval de steun van een meerderheid van onze collega's, waarvan velen structureel problemen hebben met de manier waarop CODECA werkt. De eerste weken van januari waren vreselijk, zeker toen na contact met EIRENE bleek dat onze toekomst in Guatemala én onze reis naar Europa ineens op losse schroeven stonden. Het waren onzekere tijden.

Na ons ontslag nam EIRENE het initiatief voor een bemiddelingsproces tussen CODECA, EIRENE en ons twee. Ons ontslag werd zolang ingetrokken. Het duurde jammer genoeg lang voordat er een geschikte bemiddelaar gevonden werd. De tussenliggende twee maanden waren moeilijk omdat we geen idee hadden of we in Guatemala zouden kunnen blijven, wat we beiden graag wilden. En na alle gebeurtenissen kampten we ook met een grote portie zelftwijfel. Hadden we dit kunnen voorkomen? Hadden we aanleiding gegeven? Half april hadden we de eerste bemiddelingsbijeenkomst. Helaas gaf die niet veel hoop op een positieve uitkomst. De tweede bemiddelingsbijeenkomst eind april was een bevestiging van alles wat we in het jaar daarvoor hadden gezien en gehaat. We waren teleurgesteld dat we er niet uitkwamen, maar ook ontzettend opgelucht dat het voorbij was.

Tot en met eind juni hebben we nog voor EIRENE gewerkt om allerlei rapporten en verslagen af te schrijven. Sindsdien zijn we onze eigen baas. Gelukkig hebben we via via al snel nieuw werk kunnen vinden voor de komende tijd. We voelen ons bevrijd en zijn gelukkig met de situatie nu.