12/10/2008 Waarheen leidt de weg...?
Picknicken aan de rivier, dat was het idee. Alleen gooide de regen, zoals gevreesd, roet in het eten. Dan maar gewoon lunchen in de woonkamer van Karla en Reynaldo. ´Zullen we een stukje gaan rijden?' vroegen ze na het eten. Prima idee! We reden naar Samayac, een dorp in de buurt van Mazate, terwijl Reynaldo een student van de universiteit belde of we langs konden komen. Hij produceert namelijk chocola en zou Simon, die in de afgelopen tijd verwoede (en zeer geslaagde) pogingen had ondernomen om chocola te maken, interessante dingen kunnen vertellen. Een man van een jaar of 40 met een ontzettend sympathiek gezicht en een brede glimlach kwam naar buiten ons begroeten. Na de hartelijke ontvangst nam hij ons mee naar zijn finca. Via een klein onverhard weggetje reden we naar deze plantage, waar hij koffie, cacao en bananenbomen heeft staan. Een prachtige plek waar je je middenin de natuur voelt, met gigantische bomen en een tapijt van bloemen. Als in een dichtbegroeide jungle slingerden we tussen de koffieplanten door, terwijl de drie landbouwkundigen ijverig hun kennis uitwisselden over boompjes en beestjes en wij dames bijkletsten over mannenperikelen. Na twee uur zo in de vrije natuur, werden we bij hem thuis verrast door zijn moeder die warme chocolademelk en broodjes had klaargemaakt, waarna we nog wat nakletsten. Plotseling liep hij even weg en toen hij terugkwam had hij een gitaar in zijn handen. Zichzelf begeleidend op het instrument zong hij met fantastische stem enkele meeslepende Guatemalteekse liederen.

Het was een typische Guatemalteekse zondag: mensen nodigen je uit om op bezoek te gaan bij vrienden die jij niet kent. Wildvreemde mensen ontvangen je met open armen in hun huis, geven je te eten en te drinken, nemen je mee naar plekken waar je als toerist nooit zou komen, praten en lachen met je alsof ze je al jaren kennen en voordat je weggaat vertellen ze je dat als je bij hun wilt komen logeren dat altijd kan, dat als je meer wilt zien van de regio zij voor je klaar staan, dat je vooral niet moet aarzelen om je gezicht nogmaals te laten zien etc. Ontmoet een Guatemalteek één keer en je hebt een vriend erbij. Wat een heerlijk land is dit toch! 

11/10/2008 Jeugdige bravoure maakt droombaan
Alles is politiek hier. Het dagelijkse leven is zo gemengd met het activisme en de politieke overtuigingen die de gemiddelde Guatemalteek in het bloed zitten, en de dagelijkse realiteit nodigt zó uit tot overpeinzingen, dat de meeste gesprekkenn hier uiteindelijk uitdraaien in discussies over de meer serieuze onderwerpen. Door ons werk bij CODECA kwamen we al in contact met overtuigde en sterke boeren in de lokale gemeenschappen en bevlogen mensen vechtend voor een beter land. Nu als consultants hebben we veel mensen leren kennen die dagelijks de taak van de moeizame sociale strijd op hun schouders nemen, ondanks de mogelijke consequenties voor hunzelf. Ontzettend interessant en voor ons een goede leerschool om het land beter te leren kennen.

De jongeren die ik conversatieles geef op de Engelse academie laten me het andere gezicht van Guatemala zien: het jonge, het ongedwongene, het dynamische, de humor, de luchtigheid, het onbezorgde, de passie voor dagelijkse dingen als muziek, films, eten en vriendjes/vriendinnetjes. Ik geniet volop van de manier waarop ik met hun kan discussiëren over de trivialere dingen van het leven, hun nieuwsgierigheid kan verzadigen met verhalen over andere delen van de wereld, over Nederland, over hoe een buitenlandse hun land ziet. En dit alles in een setting van leren en de uitwisseling van ideeen. Dat ik daar nog voor betaald krijg lijkt bijna een overbodige luxe...!

09/10/2008 Mmmmmmmmm....guatemalteekse delicatessen
¿Ubra, riñones, tripas o carne? was de vraag. Uier, niertjes, darmen of vlees?
We zaten in een klein eettentje op straat 's avonds laat na de wekelijkse voetbalwedstrijd van de professoren van de universiteit tegen de studenten. Ze hadden weer eens gewonnen, niet op de laatste plaats vanwege het steroptreden van topvoetballer Simon, en nu was het tijd voor de beloning: eten. Karla kende nog wel een lekker tentje en daar waren we heengereden met zijn zessen. De uiers, darmen en nieren vonden gretig aftrek bij de klanten die in de verder donkere straat gemoedelijk zij aan zij op de krukjes onder de partytent zaten, kijkend naar hoe de vader, moeder en dochters van de familie van het 'restaurantje' het eten op de barbecue klaarmaakte. Nu ben ik geen grote fan van ingewanden of orgaanvlees, maar toen Karla ons uitdaagde om gegrilde uier te proeven kon ik geen nee zeggen. En ik zeg het u: uier is verbazingwekkend lekker mals vlees! Hier wordt geen enkel deel van het dier verspild!

08/10/2008 Doe maar belangrijk : presentatie studie op internationaal forum
Tijdens de laatste drukke dagen van het schrijven van het rapport had de opdrachtgevende organisatie nog een verrassing voor ons in petto. Of we niet even de studie wilden presenteren op het Sociaal Forum van de Amerika's 2008, een tweejaarlijks forum in Latijns-Amerika dat tegenwicht wil bieden aan de grote economische fora in de rijke landen en dat dit jaar in Guatemala georganiseerd werd. Nu ben ik goed getraind in het geven van presentaties, maar deze (in het Spaans uiteraard) ging me niet in de koude kleren zitten: de zenuwen maakten het de avond van te voren al onmogelijk om te eten en met knikkende knieen zochten we de zaal op waar we werden verwacht. Daar aangekomen bleek dat de PowerPoint presentatie die we de vorige avond tot laat geperfectioneerd hadden nutteloos was omdat er geen computer was, en werden we gevraagd de presentatie zonder dit handige hulpmiddel te doen. Pure improvisatie, lelijke maar effectief getekende grafieken en illustraties en een uiteindelijk toch zeer koelbloedig optreden van ons beiden tegenover een zaal met zo'n 70 personen maakte dat we ons aardig tevreden voelden achteraf.

05/10/2008 Totale lethargie
Sinds we eergisteren de definitieve eerste versie van het rapport hebben ingeleverd zijn we geen steek meer waard. Zo uitermate productief als we de afgelopen weken waren, zo weinig productief zijn we nu. Veel verder dan slapen, lezen en computerspelletjes spelen komen we niet. Het is een totale lethargie van het wegkruipen in het lekkere wereldje van ons eigen huis, het even niks hoeven en totale vrijheid om te kunnen doen waar je op dat moment zin in hebt. Heerlijk, want volgende week hebben we weer een druk programma.

26/09/2008 Buiten? Wat is dat?
Vandaag ging ik bij de overbuurvrouw een paar eieren kopen. Aan het raam van haar winkeltje stond ze te praten met een andere buurvrouw, van links schuintegenover. Ineens zegt die tegen me: "Jij komt ook niet veel buiten he. Hem zie ik vaak, maar jou nooit!" Lang leve de sociale controle, maar ze sloeg de spijker op de kop. Simon doet de boodschappen op ons motortje, maar ik kom maar weinig achter mijn computer vandaan, alleen om te koken en te eten. Er zijn dagen dat ik het huis niet eens uitkom. Geen tijd, geen tijd! We zitten tegen de deadline aan en werk gaat nu even vóór alles. Pfff, over een week leveren we het stuk in (we zitten inmiddels aan de 80 pagina´s) en dan is het tijd om te gaan kijken of ik me nog kan herinneren hoe bomen eruit zien....

23/09/2008 Jinglebells
Jaja het is zover: de eerste kerstversiering ligt weer in de winkel!

18/09/2008 Klap in het gezicht
Toen ik gisterenavond de Engelse academie binnenliep met mijn zelfgebakken boterkoek voor de les waarin we over Guatemalteekse tradities en typisch eten zouden praten stond Andy met een bedrukt gezicht op me te wachten. 'Ik heb slecht nieuws', zei hij. Hij vertelde me dat Victor, een van de leerlingen van de donderdagavond, toen hij het afgelopen weekend met zijn vriendin de finca van zijn ouders ging bezoeken werd opgewacht door een aantal mannen die de auto onder vuur namen. Geschrokken stopte Victor de auto, waarna ze hun dwongen uit te stappen en de auto doorzochten. Ze waren op zoek naar het geld dat Victor soms meeneemt om de werknemers van zijn vader te betalen. Maar die dag had Victors oom, die daar een uur eerder langs was gereden het geld bij zich. Boos omdat er niets te halen viel schoten ze Victor in zijn been en gingen ervandoor. Zijn vriendin, die niet kan rijden, probeerde de auto in beweging te krijgen. Gelukkig kwamen ze na een tijdje politie tegen, die hen naar het ziekenhuis heeft gereden. Helaas had Victor tegen die tijd al veel te veel bloed verloren en is hij die middag overleden. Victor, 29 jaar, op het punt om af te studeren van de universiteit, zes maanden voor zijn bruiloft. Victor, die me vorige week enthousiast vertelde over een studieproject tegen geweld in Guatemala. Zo weinig waarde dat een leven heeft, zo vreselijk, zo afschuwelijk zinloos. Het geweld komt nu wel ineens heel dichtbij...

15/09/2008 Vaderlandsliefde en onafhankelijkheid
15 september 1821 is een belangrijke datum in de geschiedenis van Centraal-Amerika. Het is namelijk de dag dat Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica zich onafhankelijk verklaarden van Spanje. Dat heugelijke feit moest uiteraard gevierd worden. Al dagenlang waren er door het hele land feestelijke activiteiten geweest en zag je overal Guatemalteekse vlaggetjes. Maandag was het in Mazate tijd voor de officiële optocht (desfile): een bonte verzameling van groepen leerlingen middelbare (privé)scholen in uniform, met vlaggen, vaandels en schoolbands. Hier en daar kwamen groepen verkleed of werden er levende piramides gebouwd (zie de foto's). De halve stad was uitgelopen om het spektakel te zien (nu lag de hele stad ook plat, omdat de ellenlange optocht de belangrijkste verkeersader bezette). De hete zon brandde ongenadig ondanks het vroege tijdstip. Respect voor de dames en heren in de optocht en voor het geduldige publiek!

10/09/2008 Guatemala wint
De kwalificaties voor het WK zijn een feit. Vlak voordat we besloten om ons diner ergens op straat te nuttigen om koken te voorkomen, kwam het goede nieuws van de Nederlandse overwinning op Montenegro binnen (yeah!). We kwamen terecht bij ons favoriete pupusarestaurantje. Pupusas zijn een soort gevulde pannekoekjes waar kaas of vlees in zit, een lekkernij uit Honduras, mmmmm. In het restaurantje stond gelukkig voor ons een tv aan, want het was tijd voor een andere WK-kwalificatie: Guatemala - Cuba (aha, vandaar dat alle straten zo leeg waren...). We stonden voor met 2-1 en tot onze grote vreugde werd er tijdens onze smulpartij maar liefst nog twee keer gescoord door Guatemala. Goooaaaaallll! 4-1, hoera!

09/09/2008 Een mooi staaltje Guatemala
Weer zo´n prachtig voorbeeld van waarom ik van Guatemala hou! Ik was op weg van het centrum naar huis in het microbusje van lijn 6. Het regende ontzettend hard en het water kwam in enkeldiepe stroompjes langs de straten naar beneden. Kortom, een normlae regentijdbui. De bujes rijden een vaste route en hebben een strak tijdsschema met verschillende meetpunten langs de route. Wat gebeurde er? Ondanks dit alles besloot de buschauffeur zijn best te doen om iedereen zo droog mogelijk thuis te krijgen. Dit hield in dat hij zo probeerde te parkeren dat de mensen die uitstapten niet nat werden. Dat bracht soms wat moeilijke parkeerfratsen en halve of hele draaien met zich mee. Op het laatste stuk besloot hij vervolgens zelfs van de route af te wijken om de overgebleven passagiers één voor één bij hun huis af te zetten! En het mooie is, dit was geen uitzondering. Wij zijn al vaker tijdens een stortbui bij ons thuis afgezet, terwijl wij toch echt een stukje voorbij het eindpunt van de bus wonen. In Nederland zou je zeggen: wat een service!, maar hier zou ik het bijna niet durven omschrijven als ‘service’. Het is een mooi staaltje Guatemalteekse menselijkheid en oprechte vanzelfsprekende vriendelijkheid waarmee de samenleving hier doordrenkt is. Een heerlijk land, dat Guatemala!

07/09/2008 Die grote Nederlanders...
Tijdens onze dagen in de hoofdstad hebben we de paar vrije uurtjes goed geïnvesteerd. Wij zijn allebei absoluut geen shoppers en kleren en schoenen kopen doen we pas als de oude van ellende uit elkaar vallen. Zover was het ondertussen wel gekomen, dus verplicht op jacht naar kleren en schoenen. Voor Simon waren we redelijk snel klaar en hij glimde met zijn twee paar nieuwe voetbalschoenen. Voor mij bleken de zaken iets ingewikkelder. Guatemalteken zijn kleine mensen en dat merk je dus in in de kledingmaten. Maat S bestaat in alle kleuren en grote aantallen, als je geluk hebt hebben ze een M en in een uitzonderlijk geval bestaat maat L ook. Helaas is de Guatemalteekse maat L vergelijkbaar met een Nederlandse S of M, dus je snapt mijn probleem als lange Nederlandse. Ik ging achter elkaar door de pashokjes in (als die er waren) met ladingen kledingstukken, waarna ik met groeiende teleurstelling bij het een na het andere leuke shirtje moest constateren dat het niet paste of dat ik er zelfs niet eens inkwam! Nu ben ik niet moeders dunste, maar ik denk dat jullie het met me eens zijn als ik zeg dat ik toch echt niet zo overdreven dik ben, maar ik voelde me een lompe reus! Gelukkig zijn we met veel geduld en fantastische inspanningen van Simon uiteindelijk geslaagd. Op naar de volgende missie: schoenen. Wederom een nachtmerrie met weinig schoenen in het model dat ik zocht. En de paar leuke die er waren bestonden uiteraard niet in mijn maat, want welke vrouw heeft er nou maat 40?? Nadat we zo'n beetje 95% van alle schoenenwinkeltjes in de hoofdstad en Mazate gehad hadden hebben we in de aller- allerlaatste winkel nieuwe schoenen gevonden, pffff!
N.B. Sorry hoor dat ik jullie lastigval met verhalen over kleren en schoenen en shoppen! De mensen die mij kennen weten hoe ik het verafschuw om daar teveel met bezig te zijn, haha. Maar ik vond dat het bovenstaande een leuk beeld geeft van het soort kleine alledaagse dingen waar je in dit land tegenaan kan lopen als buitenlander.

05/09/2008 Geef mij maar Mazate!
We hebben net vier lange dagen in de hoofdstad erop zitten en daar moet je even van bijkomen, geloof me. Wat een chaos, verkeer, haast, warboel en drukte! Vier dagen vol met afspraken hadden we. In het kader van het onderzoek dat we aan het doen zijn mochten we op bezoek bij leden van NGO´s, vakbondsleiders, activisten en zelfs twee heuse congresleden, wat niet altijd zeer bruikbare maar in ieder geval wel erg interessante informatie opleverde. Het voordeel van meerdere dagen door de stad cruisen is dat je dan eindelijk begint te snappen hoe de stad in elkaar zit. Dan gaat het van het herkennen van losse plekken naar het plotseling zien van de samenhang tussen de twee plekken. Echt zo'n AHA-erlebnis, ahaaaa....nu snap ik het! Onze basis was een rustige raamloze kamer met een enorm bed in het hotel Fenix, een oud koloniaal hotel waar alles dan ook echt oud en van hout is, wat een goede karakteristieke sfeer gaf. Maar na vier dagen door de chaotische straten te hebben gelopen en 'gebust', met lichte griepverschijnselen, was het met een zucht van verlichting dat we gisterenavond na vier vruchtbare dagen ons eigen bed indoken om meteen voor meer dan 10 uur bij te slapen. Home sweet home!

21/08/2008 Marieke jarig
Op een gewone doordeweekse avond had Andy, de eigenaar van de Engelse academie, ineens een spontane ingeving: Laten we eens gek doen en naar een restaurant gaan om daar de les voort te zetten. Iedereen was vóór (surprise..) en een kwartier later zaten we grijnzend als kleine kinderen die voor het eerst in een dierentuin komen aan een grote ronde tafel in het sfeervolle restaurant van....de Pizzahut, jawel! Ik moet zeggen dat ik niet vaak in mijn leven bij de Pizzahut mijn diner genuttigd heb en dus weinig vergelijkingsmateriaal heb, maar ik kan u verzekeren dat ik onder de indruk was van de sfeervolle aankleding en kunst aan de muren, je zou bijna denken dat je in een echt restaurant terecht was gekomen. Eén van de ondeugende studenten (Betty van 45 jaar) fluisterde op samenzwerende toon naar een van de serveersters ´Zij is vandaag jarig´, terwijl haar wijzende vinger op mij bleef rusten. Ik was het incidentje bijna vergeten toen acht Pizzahut-medewerkers zich ineens rondom onze tafel opstelden, mij een verjaardagsmuts aanboden (versierd met een feestelijk aangeklede Pizaahuthond) en uit volle borst een verjaardagshymne begonnen te zingen! Mijn rode hoofd maakte iedereen aan het lachen, maar ja wat wil je dan in zo´n situatie, haha!

15/08/2008 Vriendenvreugde
De pret die we hadden met de Hollandse dames stond nog vers in ons geheugen toen het alweer tijd was voor een nieuw bezoek: Maeva, een vriendin uit Zwtserland die sinds zes maanden op 272 km hemelsbreed van ons afwoont in Chiapas, Mexico, kwam op bezoek! Na een tocht van bijna 10 uur viel zij met haar neus in de boter: het was nét tijd voor een biertje na de wekelijkse voetbalwedstrijd van Simon met de professoren van de universiteit. Omdat het in de stad waar zij woont lang niet zo warm is als hier was het met de hitte van dit weekend onvermijdelijk dat we het zwembad in zouden duiken. Onze tweede zwempartij op zondag in het prachtige zwembad van het sjieke Hotel Bambu werd onderbroken door een tropische regenbui, compleet met de bijbehorende bliksemflitsen, windvlagen en liters water die met aanzienlijke kracht naar beneden stortten. We besloten onze toevlucht te nemen in het bubbelbad waar een afdakje ons zou moeten beschermen tegen het noodweer. Al snel bleek dit ijdele hoop, de koude regen vloog ons aan alle kanten om de oren. Wat een noodweer (denk sodom en gomorra, apocalyps, het einde der tijden...)! Opgeschrikt door de prachtige bliksemschichten renden we al snel door de regen naar een droger onderkomen, waar we ons rillend aankleedden, om daarna op te warmen onder het genot van een kop warme chocolademelk. Je zou er bijna een kerstgevoel van krijgen! Omdat we nog geen genoeg hadden van haar uitstekende gezelschap en hartelijke persoonlijkheid hebben we Maeva kunnen overtuigen een dagje extra te blijven, waarna ze maandag helaas weer verderreisde. Wie wordt de volgende gast??

13/08/2008 Regen in overvloed
Na het jaarlijkse intermezzo in het regenseizoen in juli is na deze pauze van drie weken ineens het regenseizoen weer volop losgebarsten. Tegen dit natuurgeweld in de middag is weinig opgewassen. Keiharde buien met het begeleidende onweer dat ineens recht boven je huis lijkt te hangen met angstaanjagend harde klappen van de donder. Je kan er de donder op zeggen (hoe toepasselijk) dat bij een extreem hard onweer de stroom uitvalt en je tot het slapengaan zonder zit. Vandaag hadden we vier uur lang (nee, ik overdrijf niet) een onweer boven ons hoofd dat onze wijk zo leuk scheen te vinden dat hij besloot te blijven hangen.

11/08/2008 Oranjeviering
Via een Nederlandse vriendin van mij stonden er ineens twee onbekende maar oh zo gezellige Nederlandse dames op de stoep, Marjolijn en Sjoukje. De moedige reizigsters, die het aandurfden om de reisgidsen (die adviseren om vooral niet naar Mazatenango te komen) ongelijk te bewijzen, besloten tot een omweg vanaf de toeristenroute om bij ons op bezoek te komen. Dat moest gevierd worden! Met onze vriend Reynaldo als lokale gids kregen de dames een kijkje in het echte Guatemalteekse leven van de stad Mazatenango: het oude treinstation, het park, de markt, en een korte stadwandeling door de straten, eindigend met een heerlijk stuk taart. 's Avonds was het tijd voor een kroegentocht met een stel vrienden. Het hoogtepunt was een bar die ons na sluitingstijd toch nog naar binnenliet, omdat de eigenaar die we ondertussen redelijk goed kennen zich door Karla liet overhalen om speciaal voor ons nog even open te gaan. Proost!

De volgende ochtend was het al vroeg weer tijd voor cultuur en ontspanning. Met Karla en Reynaldo reden we mtet z´n allen naar Taka'lik Ab'aj, een grote archeologische vindplaats in de buurt van Mazatenango. De prachtige site, het mooie weer, de prima uitleg van de gids en de fantastische vegetatie maakten de trip tot een groot plezier. Hierna gingen we op naar het strand bij Champerrico om te genieten van lekkere visgerechten en een duik in de warme zee. Helaas werden we even opgeschrikt door een dronken Hondurees echtpaar dat met elkaar begon te vechten. Toen een Guatemalteek er moedig tussensprong om een einde te maken aan het geduw en getrek vloog de man hem direct naar de keel. Vervolgens mengde zich een andere man in het geheel die tegen de Guatemalteek begon te schreeuwen dat hij zich er niet mee moest bemoeien. Of de politie, die Karla meteen gebeld heeft, er iets gedaan heeft zullen we nooit weten omdat de twee vechtersbazen besloten te vertrekken. Verder was het een gemoedelijke gezellige zondag, helaas meteen de laatste dag voordat de dames weer zouden vertrekken op hun 'grand tour' door Guatemala. Vanmorgen zijn ze onderweg gegaan naar één van de mooiste plekjes van het land. Veel plezier meiden, het was een genoegen jullie hier te hebben!

02/08/2008 Engelse lerares
Daar zat ik dan in een oud houten schoolbankje met zo´n plankje voor me, met acht mensen die me het hemd van het lijf vroegen! Al enkele weken geef ik Engelse les aan José, een 28-jarige student, in zijn kantoor. Op een avond middenin een les kwam er ineens een blanke man binnenlopen, die de eigenaar bleek van de Engelse academie aan de overkant. We raakten aan de praat en van het één kwam het ander. Het gevolg is dat ik vandaag mijn eerste Engelse conversatieklas had daar op school. De leerlingen hebben drie uur les, waarvan dan één uur een soort groepsgesprek is met mij. Er waren 8 mensen, van 12 tot 45 jaar, die allemaal supernieuwsgierig waren en onophoudelijk vragen op me afvuurden. Vanaf nu lijkt het een vast ding te worden aangezien ik volgende week wederom ben uitgenodigd. Leuk!

28/07/2008 Update van van alles en nog wat
Zoals elk jaar is de regentijd een week geleden abrupt gestopt. Elke ochtend worden we wakker met zon en fluitende vogels, de grote aantallen kolibries en vlinders lijken zich prima te vermaken in onze bloeiende tuin en zelfs in de late namiddag is er nog zon te bekennen. We genieten er volop van (ook al is het ineens weer heet heet heet), want september en oktober wordt één en al regen, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. En misschien nog één of twee orkanen, zo wordt het voorspeld... Onze huismuis groeit snel. We signaleren hem zo eens in de drie, vier dagen en Simon had hem gisteren BIJNA gevangen, bijna.... We werken hard aan de nieuwe opdracht, soms tot diep in de nacht, maar met een drive en enthousiasme die we in de laatste maanden bij CODECA niet meer leken te kunnen aanboren. We hebben de logeerkamer ingericht als kantoor, om werk en persoonlijk tot nog een beetje uit elkaar te houden nu we thuis werken. En tenslotte hebben Simon en ik het ongelooflijk goed samen. We zijn goede partners in alle opzichten en het vat met roze wolken lijkt nog lang niet op te zijn voor ons haha !

21/07/2008 Terug online!
Meer dan zes weken waren we computerloos, na de derde crash van mijn laptop en de breakdown van de oplader van Simons computer, die binnen één week plaatsvonden. Het internetcafé heeft bakken geld aan ons verdiend, maar dat is nu over. Sinds afgelopen donderdag ben ik de trotse eigenaar van een gloednieuwe laptop (hij is mooi!), is Simons computer weer piekfijn in orde en hebben we na een vermoeiende marathon met onze provider het internet eindelijk op beide computers geinstalleerd. We zijn blij! En het is goed om de radiostilte op de website weer te kunnen verbreken. U kunt in de komende tijd interessante updates verwachten, met name veel interessante info over Guatemala en de gebeurtenissen hier. Hou de site dus in de gaten!

12/07/2007 Aan het werk!
We hebben besloten de opdracht over Europese bedrijven in Guatemala aan te nemen. Het besluit met betrekking tot de opdracht over biobrandstof wordt telkens uitgesteld, dus daar kunnen we moeilijk op blijven wachten. Bovendien heeft de organisatie de studie over Europese investeringen nodig in het kader van het Associatieakkoord (een vrijhandelsverdrag tussen de Europese Unie en Centraal-Amerika) en die onderhandelingen zijn ondertussen al in volle gang. We hebben de komende week meteen een afspraak met de opdrachtgever. We zijn weer aan het werk!!!

05 - 09/07/2008 Humanitaire week met een religieus tintje
Deze week waren wij vertalers bij een humanitaire missie van een groep Amerikanen van de Doopsgezinde Kerk uit Alabama, in een comunidad in Santo Domingo, in de buurt van Mazatenango. Een hele ervaring...! Lees hier het verslag en bekijk de foto´s.

03/07/2008 ´How are you?´
Tussen alle ideeen die we geopperd hebben toen we aan het brainstormen waren over onze mogelijkheden op werkgebied, zat ook een optie van het openen van een Engelse school. Dat idee sloeg aan bij vrienden en via via ontving ik een verzoek tot Engelse les van een jongen die over een paar maanden de TOEFL test moet doen, een internationale test om je niveau van Engels te testen. De komende maanden zal ik José twee keer per week twee uur les geven. Een kleine bijverdienste en een leuke uitdaging.

26/06/2008 Consultancy runs in the family :-)
Via onze vriend Pepe hebben we de optie om mee te dingen naar twee tijdelijke opdrachten als consultants. Het gaat om meerdere onderzoeken die een lokale NGO wil uitbesteden. Eén van de opdrachten, over Europese bedrijven en investeringen in Guatemala en hun gevolgen voor het land en de bevolking, is voor ons, we hoeven alleen maar ja te zeggen. Helaas is dit de minst interessante opdracht. Voor de andere opdracht is het de bedoeling is dat geinteresseerden een voorstel en offerte inleveren en dat de organisatie dan de meest geschikte kandidaat selecteert. Vandaag hebben we dus ons eerste voorstel geschreven als MaSi Consultancy, voor een zeer interessante studie over biobrandstof en de economsiche, sociale, culturele en politieke gevolgen voor Guatemala, een ´hot topic´. We wachten even af of we toevallig deze opdracht krijgen en zo niet, dan kunnen we de andere accepteren. Goed nieuws dus, aangezien het lekker zou zijn om weer aan de slag te kunnen. Ook voor de inkomsten is het mooi natuurlijk, want het is de bedoeling dat we vanaf nu niet van ons spaargeld maar van ons loon hier leven. We gaan zien wat ervan komt.

23/06 - 02/07/2008 De tropen nemen wraak
Anderhalf jaar lang waren we gezond, met hier en daar een infectie, bronchitis of sportletsel. Dat kon natuurlijk niet duren! Deze week werden we allebei synchroon geveld door dengue (knokkelkoorts), onze eerste tropische ziekte hier. Symptomen? Zware hoofdpijnen, koorts, een rode uitslag over het hele lijf, pijnlijke handen en voeten en tenslotte een hevige pijn in spieren en gewrichten. Grappig feit is dat we, ondanks dat de ziekte veroorzaakt wordt door besmette muggen, op exact hetzelfde moment ziek werden en dat de uitslag zich op exact hetzelfde moment binnen een paar uur verspreidde over ons lichaam. Jaja, wat zijn we weer solidair hè! Alleen jammer dat ik de enige was die de karakteristieke spier- en gewirchtspijn erop nahield, terwijl Simon drie dagen achter elkaar kon voetballen! Na een paar dagen het gevoel te hebben gehad ongetraind een marathon te hebben gerend of aangereden te zijn door een truck, hielpen de sterke pijnstillers van de dokter om me weer een beetje mens te voelen. Maar al met al viel het erg mee (afkloppen...).

22/06/2008 Gedeelde badvreugde
Gisteren kwam onze Guatemalteekse vriend Pepe uit Huehuetenango met zijn Belgische vriendin Carol bij ons op bezoek. Na een gezellig avondje bijkletsen besloten we de hitte van de zondagmiddag te verdrijven op een Guatemalteekse manier: zwemmen in een van de vele rivieren in het kustgebied. Omringd door genietende families en spelende kinderen, velen volledig gekleed zoals de mensen baden hier, besloten we al dobberend in het koele water van de Ococitos dat het leven niet al te slecht is hier... :-).

19/06/2008 Bebrilde Marieke
Na een lange serie oogontstekingen was het tijd voor een drastische verandering, ik verdroeg even geen lenzen meer. Vandaag heb ik mijn nieuwe bril mogen ophalen bij de opticien, wat een opluchting! Nog even wennen aan de duizeligheid veroorzaakt door de vervorming van de wereld door de ronding van de glazen, en opnieuw leren afstanden in te schatten haha.

07/06/2008 Voetbalgekte
Jaja, we zitten dan wel aan de andere kant van de wereld, maar dat betekent natuurlijk niet dat wij niet dat we de belangrijke dingen over het hoofd zien. Lang leve het EK!! Een beetje jammer dat het in Simons vaderland is en wij nu net hier zitten, maar ja. In de eettent van Seño Ani waar we regelmatig eten, was drie weken geleden ineens een gigantische televisie verschenen, en als ik zeg gigantisch dan bedoel ik ook gigantisch, een scherm van bijna twee bij anderhalve meter. De perfecte plek voor het begin van de voetbalmanie. Helaas, Zwitserland verloor tegen Tsjechie met 1-0, maar gelukkig was Simon niet al te verdrietig omdat ze in ieder geval goed gespeeld hadden en dat bood hoop. 's Middags was het tijd voor nóg een bijzonder moment: Simons eerste voetbalwedstrijd sinds zijn blessure. Na drie maanden ongeduldig gewacht te hebben tot de pijn wegging was het eindelijk zover: hij kon weer! Stralend en compleet uitgeput kwam hij drie uur later weer thuis. De onvermijdelijke en algehele spierpijn neemt hij als een man (pfff).

06/06/2008 Ladies night
Reynaldo mocht een week naar Cuba voor zijn werk en je weet het: als de kat van huis is..... Tijd voor een vrouwenavond! Bij Carla thuis verzamelden we ons met 7 vrouwen, met veel lekker eten, mojito's erbij: alle ingredienten voor een gezellige avond. Tot diep in de nacht hebben we zitten kletsen, lachen en genieten. Dat belooft wat, want we hebben afgesproken dat dit vaste prik wordt minstens één keer per maand.

19/05/2008 En nu?
Nu zult u zich wel afvragen wat wij, twee werklozen in een vreemd land, nu gaan doen. De komende vijf weken (tot en met eind juni) zullen wij nog voor EIRENE werken. Daarna zijn we vogelvrij. Alle opties zijn open, maar onze voorkeur ligt duidelijk bij ander werk vinden in Guatemala. We zullen zeker onze ogen open houden voor andere mogelijkheden in andere landen hier in de buurt. Hoewel we allebei al aardig wat buitenlandervaring hebben, lijkt migreren naar een ander werelddeel, bijvoorbeeld Afrika, een cultuurshock die zelfs voor ons op dit moment emigreren teveel van het goede zou zijn. De optie om terug te komen naar Europa is zeker open, alhoewel dit voorlopig nog niet echt aan de orde is. We maken ons in ieder geval niet al te veel zorgen over de toekomst en hebben er vertrouwen in dat alles op zijn pootjes terecht komt.

16/05/2008 Laatste dag bij CODECA
Een beetje raar en onwerkelijk was het. 's Ochtends een lange vergadering met Max en Robin, waarna we ons 's middags ineens beseften dat het voorbij was. Aangezien er bijna niemand op kantoor was was er van afscheid niet echt sprake en er was zeker geen afscheidsfeestje voor ons georganiseerd haha. Toch liepen we opgelucht de deur uit. Euforisch bijna. Het was voorbij! De collega's waar we een goede band mee opgebouwd blijven we zeker nog zien buiten werk. We hebben heel veel geleerd in de afgelopen tijd bij CODECA en we zijn blij met de ervaringen die we daar hebben opgedaan. Maar wat zijn we nu aan het einde blij dat het voorbij is! De bevrijding moest gevierd worden en dus zijn we met andere collega's en vrienden 's avonds een bar is gedoken. Een fantastische avond met een feestelijke en uitgelaten stemming. Een nieuw hoofdstuk begint!

05 - 16/05/2007 Overdracht projecten
We hebben ons ermee verzoend dat we nog twee weken hadden voor het overdragen vand e verantwoordelijkheid voor de projecten en zijn aan de slag gegaan om alles op tijd in orde te hebben. Het hoogtepunt van de week waren de twee meetings met de mensen van het project. Het was goed om te zien dat de mensen het echt jammer vonden dat we weggingen. Een aantal mensen namen zelfs het woord om hun waardering voor ons werk en voor ons uit te spreken. In Monseñor Romero werden er zulke lieve, oprechte en persoonlijke dingen gezegd dat ik het niet droog hield en met mij nog enkele vrouwen. Het was fanatastisch om dat te mogen meemaken. We hebben nadrukkelijk aangegeven dat dit dan misschien ons laatste bezoek is voor CODECA, maar dat in de nabije toekomst nogmaals langskomen om afscheid te nemen.

De opzet van de bijeenkomst was dat de groep zelf aan Max zou uitleggen hoe het project precies functioneerde, hoe men het werk georganiseerd hadden en wat er qua administratie en boekhouding gedaan werd. Ik moet zeggen dat we met genoegen geluisterd hebben naar hoe de groep dit alles presenteerde. Een jaar geleden was de groep slechts een aantal individuele personen die weinig tot niks van koeien afwisten. Nu zat hier een hechte groep, met zelfvertrouwen en grote kennis van zaken. Het afgelopen jaar hebben ze ontzettend veel tijd en energie in het project gestoken, is het deel geworden van hun leven, van hun routine, hebben ze het extra werk op hun schouders genomen met een ethousiasme en energie, om het project gaande te krijgen, om alles te leren over koeien en om het dagelijkse werk gedaan te krijgen. Tijdens hun uitleg was duidelijk dat de groepen zelfverzekerd zijn, goed weten wat zij wel en niet willen, wat zij wel en niet weten, en wat zij dus nog willen leren. Ze zijn trots op wat ze bereikt hebben met hun harde werk, en terecht! Wat een geluk dat wij daar een klein steentje aan hebben mogen bijdragen.

De overdracht verliep redelijk soepel. Tijdens de uitleg van de details van het project aan de nieuwe verantwoordelijken realiseerden we ons dat als je zo nauw betrokken bent, vanaf het begin tot het moment dat het een goed lopend geheel is, dat het dan het moeilijk is om er afstand van te doen. Het voelde bijna een beetje alsof we ons kindje uit handen gaven: je weet dat je er alles aan hebt gedaan om het een goede opvoeding te geven, maar nu is het tijd om het te laten gaan en erop te vertrouwen dat het zich zal weten te redden in de grote boze wereld. En daar hebben we alle vertrouwen in.

02/05/2008 Verrassend telefoontje
Vandaag belde de Directie ons. Ze deelde ons mee dat ze besloten had dat aangezien ons ontslag eind december van kracht ging, de opzegtermijn nu als voorbij kan worden beschouwd. We werden geacht per direct alle papieren met betrekking tot de projecten en de motor in te leveren. Bezoekjes aan de projecten waren 'niet meer van toepassing' en het overdragen van de projecten was onnodig omdat het toch maar 'kleine projectjes' waren. Na interventie van EIRENE hebben we er twee weken overdrachtstermijn uit kunnen slepen. Voor ons wederom een bevestiging dat het een goed besluit was om weg te gaan.

29/04/2008 Infectiefeest: gezondheidsperikelen deel 18903
Mijn fysieke toestand verbeterde niet, ook al had ik de voorgeschreven kuur afgemaakt. TIjd voor nog een bezoekje aan onze dokter. Hij gaf de opdracht voor een aantal onderzoeken en 's middags velde hij op basis van de resultaten een oordeel: naast de amoeben had ik ook een bacteriele darminfectie, yeah. Dat betekende dat ik dezelfde antibioticakuur zou krijgen als vorig jaar. Even slikken was dat, want het medicijn is ontzettend sterk en aggressief met een lange lijst aan bijwerkingen, waaronder misselijkheid, diarree, buikkrampen, etc. Inderdaad: precies dezelfde klachten die het juist moet behandelen! Vanaf dat moment ben ik aan bed gekluisterd met constante moeheid, duizeligheid en de fysieke gesteldheid van een vaatdoek. Maar ja, de infectie is bijna over en ik ben op de helft van de kuur. Tja, je waardeert je gezondheid pas als ie er even niet meer is...

28/04/2008 Het doek valt, het is over.
Ondanks onze slechte lichamelijke toestand gingen we vol goede moed naar de laatste bemiddelingbijeenkomst. We waren zenuwachtig maar hadden zin dat het eindelijk over zou zijn na die lange periode van onzekerheid, wachten en soulsearching. Dit werd de bevrijding. Het liep echter niet helemaal zoals verwacht...

Al zeer in het begin van de meeting kwamen we, nadat ik had gerefereerd aan het feit dat we via via gehoord hadden dat de Directie ons CIA spionnen genoemd hadden, tot onze grote verbazing terecht in een impasse. De Directie wilde per se dat wij hun de namen gaven van de personen die ons dat verteld hadden, want dat zou een teken van vertrouwen zijn. Wij weigerden de namen te geven. We hebben immers veel te vaak gezien dat mensen op het matje worden geroepen vanwege opmerkingen die ze maakten binnen de organisatie. De Directie beet zich in de issue vast en wilde niet meer loslaten, plotseling was de vraag of wij de namen zouden geven de beslissende factor voor verdere samenwerking. We hebben de namen niet genoemd.

Wij hebben tot vlak voor het einde van de meeting volgehouden dat we er nog uit konden komen, dat het nemen van een beslissing op basis van het feit of wij de namen wilden onthullen of niet, raar was in deze situatie. Het was in de vorige bijeenkomst al duidelijk dat er geen vertrouwen meer was. Dat moesten we volgens de Directie immers weer opnieuw verdienen. Nu ineens was het feit dat we geen namen wilden geven ineens een teken van wantrouwen en dus konden we niet meer verderwerken? Dat leek ons tegenstrijdig. Wij bleven volhouden dat we beter over voorwaarden voor verdere samenwerking konden praten.

Over de details van wat er precies gezegd is mag ik niets vertellen. In ieder geval waren we het er aan het einde allemaal over eens dat we ermee stoppen. Hoe overtuigd we er aan het begin van de bijeenkomst waren geweest dat er een mogelijkheid was voor verdere samenwerking, zo duidelijk was het voor ons aan het einde van de bijeenkomst dat we niet meer verder wilden werken. Het was onmogelijk geworden. We agreed to disagree, en ermee te stoppen. De Directie gaf aan dat we meteen onze spullen konden inleveren. Nadat Simon aangaf dat we graag ons werk goed wilden afsluiten en overdragen, zei CODECA toe datgene wat er in het contract stond te zullen respecteren.

In ieder geval is het over. Aan de ene kant voelen we ons bevrijd. Aan de andere kant voelen we ons heel verdrietig dat het zo gelopen is. Het is nu toch echt het einde van een periode. Het feit dat we weggaan heeft helaas minder te maken met verschillende opvattingen over werk of cultuurverschillen dan we aannamen, het heeft veel meer te maken met menselijkheid, met goede bedoelingen en het op een respectvolle manier omgaan met elkaar. Helaas hebben beide partijen die dingen niet in elkaar kunnen ontdekken. En voor ons is het duideijk: in een organisatie waar die basiselementen ontbreken, willen wij niet werken.

We zijn ontzettend blij dat het bemiddelingsproces heeft plaatsgevonden. Dat was een goede zet van EIRENE om om te gaan met de situatie. We kunnen zeggen dat we er alles aan gedaan hebben om de situatie op te lossen. Het heeft ons bovendien de afsluiting die we nodig hadden na ons onverwachte ontslag in januari. Het heeft de partijen niet dichter bij elkaar gebracht, maar desondanks kunnen we toch spreken van een geslaagd bemiddelingsproces.

27/04/2008 'We blijven!'
De tweede bemiddelingsbijeenkomst stond voor de deur. Ondanks de gezondheidsproblemen slaagden we erin diepgaande discussies te hebben over wat we wilden bij CODECA. In het vorige bemiddelingsgesprek had de Directie feitelijk gezegd: Beide partijen zijn gekwetst en er zijn vervelende dingen gebeurd. Het is alleen maar tijdsverlies om daar teveel over te willen praten. Wij als Directie zijn volwassen genoeg om daar overheen te stappen. Het wederzijdse vertrouwen is er niet, maar dat kunnen we verdienen door te werken. Jullie zeggen het maar: willen jullie verdergaan (onder bepaalde strikte voorwaarden) of niet?

Die strikte voorwaarden waren in het kort als volgt: jullie mogen het werk doen wat bij de projecten komt kijken (in het veld met de comunidades), maar niks meer. Jullie bemoeien je niet meer met de organisatie en houden je mond dicht. Je bent een tecnico en niks meer. Je krijgt bijna een carte blanche wat betreft hoe je het werk invult, maar je mag je grenzen niet overstappen. Zorg dat je je werk doet, wij willen ons er zo weinig mogelijk mee bezig moeten houden, als je maar weet dat we insitutioneel niet bereid zijn om ook maar iets te veranderen.

Het was een moeilijke afweging, er speelden zoveel dingen mee: de inhoud van het werk, principiële argumenten, onze eerdere slechte ervaringen, onze verantwoordelijkheden ten opzichte van EIRENE, het gebrek aan legitimiteit dat we hadden om ons werk duurzaam te maken. Kon de missie nog wat bijdragen met zoveel beperkingen, en zo ja, hoe? Zouden we er meer van leren als we zouden blijven of was het een hopeloze zaak? Bovendien ga je jezelf zeer kritische vragen stellen en jezelf in twijfel trekken. Waren we inderdaad te ver gegaan? Hadden we teveel gewild? Hadden we het wantrouwen verdiend met onze vele vragen? Gaat het er in Guatemala nou eenmaal zo aan toe? Moet je de manier waarop een organisatie dingen doet gewoon accepteren en werken met wat je hebt? Moet je je verre houden van alles wat ruikt naar machtsspelletjes? Is het conflict ontstaan door culturele verschillen? Zouden het bij een andere organisatie beter gaan?

Onze meningen lagen ver uit elkaar. We hebben lang en moeizaam gediscusieerd. Uiteindelijk kwamen we op één lijn: we wilden blijven en er het beste van maken. Nadat CODECA en ook EIRENE in zekere mate op ons had ingepraat dat culturele verschillen en onze inflexibiliteit de basis van het probleem was besloten we de proef op de som te nemen: wij zouden vanaf nu ons alleen nog met het uitvoerende werk bezig houden. Binnen de grenzen die COECA gesteld had zouden we een zo goed mogelijk prestatie leveren. We zouden onze mond dichthouden over alles wat met de organisatie CODECA te maken had en gewoon hard werken. Ook op het gebied van projecten zouden we slechts met grote voorzichtigheid proberen dingen op te bouwen, zodat het niet verkeerd kon worden opgevat. Dit alles wetende dat het niet was waarvoor we gekomen waren en dat het als voorstel voor een missie nooit zou worden goedgekeurd door de Zwitserse overheid.

Waarom wilden we blijven? Omdat we niet wilden weglopen van de moeilijke situatie die ontstaan was. De manier om er de maximale les uit te halen was door te blijven en de dingen aan te gaan. Om te leren hoe je de zaken het beste kan aanpakken en hoe je het beste kan comuniceren in dit soort organisaties. Om ver weg te blijven van machtsspelletjes en situaties van conflict. Om op creatieve manier zoveel mogelijk eruit te slepen op werkgebied. Om met een aantal bestaande en nieuwe projecten nog zoveel mogelijk bij te dragen voor de mensen in de comunidades, waar we het tenslotte allemaal voor deden. En in februari 2009 zouden we weggaan omdat het contact was afgelopen. Zo zou EIRENE niet in de problemen komen door een afgebroken missie en zouden wij vrij zijn om ergens anders te gaan werken. We gingen het doen, we zouden ons positief opstellen, niet meer 'moeilijk doen', er het beste van maken, ons professioneel opstellen en ertegenaan gaan. De positeve instelling die van ons verwacht werd in de bemiddeling, die hadden we. Nooit eerder waren we zo bereid geweest om een compromis te vinden met de Directie. We wilden niet meer over het verleden of over het conflict praten, we wilden een oplossing vinden om eruit te komen.

26/04/2008 Gezondheidsperikelen deel 1370
Al twee weken had ik maag- en darmproblemen, maar ja, dat gebeurt wel vaker. Tot ik gisterenavond ineens de meest heftige diarree kreeg die ik ooit gehad heb, waarbij ik om het kwartier naar de wc moest rennen. Simon kon eindelijk wraak nemen en stond telkens met een grote grijns klaar om me te dwingen om te drinken. De volgende dag bij de dokter bleek dat ik net als vorig jaar amoeben heb, met een ontstoken dikke darm. Dokter Fidel gaf me een medicijnkuur die binnen enkele dagen aan zou moeten slaan. Tevereden gingen we naar huis. Dankzij Simons goede zorgen was er van serieuze uitdroging gelukkig geen sprake!

24/04/2008 Gezondheidsperikelen deel 1369
De bacterien slaan wederom toe. Deze keer was Simon het slachtoffer van een heftige episode van voedselvergiftiging. Hij was twee dagen volledig uitgeschakeld, met overgeven en diarree. Ik kan jullie vertellen dat hij me haatte omdat ik zo'n strenge dokter was haha.

22/04/2008 Sterfgeval
Madat onze vriendin Carla eind december trouwde en prompt een week later haar kersvese echtgenoot Reynaldo bijn verloor aan een leverabces was de ellende voor haar nog niet voorbij. Net toen Reynaldo weer aan het werk kon kreeg ze het nieuws dat haar moeder, die in Costa Rica woont, in kitieke toestand in het ziekenhuis terecht gekomen was, met zware maag-, long en leverproblemen. Na twee weken onzekerheid leek weer op te knappen en moest aansterken voor een operatie die haar definitief van het probleem af moest helpen, toen het nieuws kwam dat haar situatie ineens weer drastisch verslechterd was. Gisteren hoorden we dat haar moeder is overleden.

19/04/2008 Zo leer je iemand kennen.....
Bij de voorbereidingen voor de workshop over melken van dit weekend in Monseñor Romero kreeg ik ineens verrassend nieuws. Simon had altijd gezegd dat Max erbij moest zijn, omdat deze meer ervaring had met melken met een kalf erbij, en dat hijzelf niet zoveel ervaring had. Wat schetst mijn verbazing toen hij mij, tijdens het kopen van plastic handschoenen om uiers te simuleren, ineens toevertrouwde dat hij ooit nog eens Kantonale jeugdmelkkampioen was. Jajajaja, mijn vriend is een kampioen! Het mooie aan dit verhaal is dat hij destijds pas negen was, nog nooit een koe gemolken had en zelfs de zoon van een echte boer versloeg bij de competitie! Zijn moeder plaagt hem er nog steeds mee...

18/04/2008 Slinkende voorraad
Bij onze terugreis vanuit Europa zijn we een beetje stout geweest... Hoewel hier zo'n beetje alles wel te krijgen is qua eten, waren er in het afgelopen jaar toch soms momenten waarop we megaveel zin hadden in dat ene specifieke dingetje uit Zwitserland of Nederland (salami, leverpastei, chocola, (pinda)kaas, risottorijst, koekkruimels etc). De kans om dat mee te nemen konden we niet laten schieten. Bij de terugreis naar Guatemala bestond zo ongeveer de helft van onze bagage dan ook uit etenswaren. Dat gaf een kleine complicaties en zenuwen toen we in Philadelphia vlak voor de laatste controlepost de twijfelachtige eer hadden om uit de rij gehaald te worden voor een speciale rontgencontrole van onze tassen. Toen we op de eerste vragen van de twee vriendelijk ogende mannen vertelden dat we teruggingen naar Guatemala waar we vrijwilligerswerk aan het doen waren en we maar één nacht in de VS zouden blijven, keken ze elkaar aan en zeiden zoiets als: 'Vooruit dan maar, laat maar zitten die check'. Onze opluchting was groot! (Ik geloof trouwens dat wij de enige twee vriendelijke mensen hebben ontmoet die werkzaam zijn op vliegvelden in de hele VS, wat een stelletje chagrijnen daar overal zeg!). Enfin, de voorraad kwam aan en is helaas bijna aan het einde van haar Latijn. Maar wat hebben wij, en velen hier met ons, ervan genoten....

17/04/2008 Brute kracht
Al maanden hadden we een papayaplant in de tuin die geen papaya's gaf. De plant groeide uit tot een grote boom (zoals alle planten in dit klimaat belachelijk grote proporties aannemen), maar geen enkele bloem groeide uit tot een vrucht. Vanmiddag hadden we, na weken van depressieve lusteloosheid, beiden tonnen energie, dus besloten we de tuin die tot jungle was verworden te fatsoeneren en meteen de papayaboom neer te halen. Simon kon weer even zijn mannelijkheid laten zien door zijn spierkracht te tonen! En let vooral op zijn sexy bouwvakkersdecolleté! ;-) Enfin, ik hoef u natuurlijk niet te vertellen dat onze tuin, met haar bloemenpracht, er weer fantastisch uitziet.

12 - 14/04/2008 Grote dip na eerste bemiddelingsmeeting
En eindelijk was daar dan de eerste bijeenkomst voor de bemiddeling. Als je er zolang op mote wachten dan is het bijna onvermijdelijk dat de verwachtingen te hoog zijn. En ja, we waren zwaar teleurgesteld over wat het uiteindelijk bleek te zijn. Over de inhoud kunnen we nu nog niets zeggen, dit zijn we overeen gekomen met alle partijen: als er geen geheimhouding is over wat er gezegd wordt in de meetings dan kan niemand vrijuit praten. We kunnen wel zeggen dat we even in een dal vielen na het gesprek. Gelukkig zijn we er nu uit, zijn we weer actief aan het werk met de projecten en brengen we het voornemen om positief te denken weer in de praktijk. Dat helpt.

09/04/2008 Fantastisch nieuw
Een maand geleden kregen we heel slecht nieuws. Bij Elisabeth, Simons moeder, was een grote tumor in haar darm gevonden. De operatie werd al snel vastgelegd op 4 april. Na de operatie zouden de artsen meer kunnen zeggen over de omvang, de gevolgen en of de tumor uitgezaaid was. Hoewel erg geschrokken bleef de familie Fleischli koppig geloven in een goede afloop en weigerde ze over iets anders te praten of denken dan dat. En afgelopen vrijdag werd het bevestigd. De operatie was zeer goed gegaan en de arts gaf aan dat het voor 99 % zeker was dat de tumor in zijn geheel was weggehaald. Dolblij zijn we met z'n allen! Het gaat verder boven verwachting goed met Elisabeth, die hoogstwaarschijnlijk volgende week uit het ziekenhuis mag.

08/04/2008 Weekend in het paradijs
Carmen en Marco hadden hun werk goed gedaan. Ze hadden een prachtige plek uitgekozen met Boca del Cielo, waar we uiteindelijk ons eerste Mexico avontuur hebben beleefd. Lees hier onze belevenissen en bekijk de foto's.
(Waarschuwing: dit verhaal kan jaloezie oproepen bij mensen die gefrustreerd zijn en hard aan vakantie toezijn! :-)).

03/04/2008 Viva Mexico !
Aangezien de bemiddeling deze week nog niet begint gaat ons prachtige plan dit weekend door: Sinds twee maanden werkt Pascal, een vriend van Simon uit Neuchatel, in Chiapas, minder dan 300 km van Mazate vandaan. Zijn vriendin Maeva is op dit moment bij hem op bezoek, en omdat Marco en Carmen ook in de buurt zijn is het dus hoog tijd voor een ware reunie. Dit weekend zullen we daarom met zijn zessen dooorbrengen op het strand van Puerto Arista aan de Zuidkust van Mexico.

02/04/2008 Nieuwe tijden breken aan !
Flinke discussie kan de lucht opklaren waardoor nieuwe tijden aanbreken. Lees hier hoe wij worstelen met onszelf en de situatie, hoe we proberen het hoofd boven water te houden en hoe het nu tijd is voor een andere aanpak!

02/04/2008 Voetenpraat
Zoals we aan de dokter beloofd hadden was het tijd voor Simons controle in het ziekenhuis. Net na het verstuiken van zijn voet was Simon nukkig en koppig door blijven hupsen, maar toen we na vier dagen zijn ontzettend opgezwollen en bont en blauwe voet uit het gips knipten om te kunnen douchen schok hij zo dat hij zich plotsklaps bekeerde in een iets makkelijkere patient. Vanochtend kwamen we om 8 uur aan bij de dagkliniek van het ziekenhuis en meteen begrepen we waarom de dokter had gezegd dat we het best om 6 uur konden komen....zo'n 150 mannen, vrouwen en kinderen hadden zich verzameld in de wachtkamer. We besloten naar onze eigen competente en altijd gezellige dokter Fidel te gaan. Hij was tevreden over de vooruitgang, amar raadde Simon aan om zeker nog een week niet op zijn voet te lopen en twee keer per dag een bad te nemen in ijswater, mmmm (niet prettig!).

30/03/2008 Rustige, maar beladen week
We doen weinig op dit moment. Veel werk hebben we niet en vanwege Simons voet kunnen we bovendien geen bezoek brengen aan de projecten. De bemiddeling met CODECA die al weken geleden had moeten beginnen wordt elke keer uitgesteld en uitgesteld. Telkens wanneer er een datum wordt geprikt voor de eerste meeting wordt deze op het laatste moment afgezegd. De situatie is frustrerend. Gelukkig gloort er hoop. Volgende week zou het nu echt moeten beginnen werd ons vandaag verzekerd. En bovendien hebben we nu veel tijd gehad voor andere dingen in en om het huis en veel tijd voor Marco en Carmen die op bezoek waren.

23/03/2008 Gezondheidsescapades deel 315
De paaslunch van vrijdag liet helaas wat onprettige sporen achter. Vanaf het opstaan voelden Carmen en ik ons met de minuut slechter, tot we beiden in een staat van misere van misselijkheid, diarree, coma-achtige slaap en algehele malaise het bed opzochten. Tel daarbij Simons gestrompel op en je begrijpt dat Marco, de einige gezonde in huis, handen tekort had voor het huishouden en de boodschappen voor zijn drie zielige huisgenoten! :-)

22/03/2008 Officiele opening badkamer
Het begon allemaal met een ingeving van Simon en wat gekrabbel op de late avond. Het eindigde in heuse Kunst met de grote K! Vandaag was het dan zover: een hele week hadden Marco en Carmen met hun creatieve geesten geploeterd om onze badkamer een facelift te geven. Nu werden wij feestelijk ontvangen bij de openingsceremonie, compleet met een echte speech, en met hapjes en drankjes. En het resultaat mag er zijn! Douchen zal nooit meer hetzelfde zijn....!

21/03/2008 Paaslunch
Vandaag waren we alle vier uitgenodigd voor de paasbrunch van de familie van wie wij het huis huren. Bij binnenkomst werd ons direct veel rum en cola voorgeschoteld en dat ging door tijdens en na het eten. We ontvingen een lichtelijk dubieuze gerookte vis, die niet altijd even makkelijk te ontleden was. Wel was het zoals altijd een genoegen om bij te praten met de familie, die ons altijd weer bijzonder hartelijk ontvangt.

20/03/2008 Gezondheidsescapades deel 314
Mannen... zucht. Terwijl Marco, Carmen en ik na aankomst vanuit Tulate in een diepe coma vielen, ontmoette een uitgelaten Simon zijn voetbalmaatjes voor een potje voetbal. Halverwege de partij sloeg het noodlot (wederom) toe. Simon zakte door zijn enkel, die daarna binnen enkele seconden begon op te zwellen tot abnormale proporties. Drie mannen kwamen ons halen en vijf minuten later waren we onderweg naar het ziekenhuis. Simons grote vriendin de dokter stond alweer klaar in de Eerste Hulp om hem te ontvangen en meteen door te sturen naar de rontgenafdeling. Het viel gelukkig mee: zijn voet was niet gebroken, 'slechts' zwaar verstuikt. Een stuk gips werd aangebracht aan de onderkant van zijn voet om die te immobiliseren en met de belofte dat we over twee weken voor controle terug zouden komen mocht Simon het ziekenhuis een half uur later weer verlaten.

19 - 20/03/2008 Verguatemalteekste Semana Santa
Zoals echte Guatemalteken betaamd zijn ook wij deze week op zoek gegaan naar de zee. Woensdagochtend vertrokken we vroeg naar Tulate, zo'n 60 km van Mazate. In een overvolle bus wachtten we bij de verschillende lange stops verlangend en al zwetend de terugkeer van de buschauffeur af. Drie en een half uur na vertrek konden we het bootje over de rivier die het vasteland scheidt van het strand. We installeerden ons in de schaduw van een kleine comedor op het strand en legden vervolgens vele malen al rennend de weinige meters heet zand af tot het heerlijke warme water van de zee. Hoewel de heren de avond van te voren hoog van de toren hadden geblazen over hoe leuk het zou zijn om op het strand te slapen, kregen ze aan het eind van de middag koude voeten. Toen we ons opmaakten om de boottocht terug te maken veranderden ze toch van gedachten en keerden we tevreden terug naar het strand. We voegden ons bij onze buren uit Mazate, die ook in Tulate waren met hun kinderen en kleinkinderen om samen met hun te eten en ons te installeren voor de nacht. We brachten de nacht door op onze rieten matten met een klamboe. We kwamen er al snel achter dat onze eigen bedden een stuk comfortabeler zijn, maar het wakker worden na een korte nacht met de prachtige zee en de zonsopgang maakten het absoluut de moeite waard. 's Middags waagden we ons, tevreden, gebroken, verbrand en zoutig, aan de terugreis naar Mazate.

16/03/2008 Groots eetfestijn
De barbecue die de vorige bewoners hadden achtergelaten stond al een jaar levenloos in een hoek van onze tuin. We besloten hem nieuw leven in te blazen, tijd voor een parrillada! Vol energie gingen we aan de slag met boodschappen, groenten snijden, spiezen maken, sausjes op smaak brengen en salades van dressing voorzien. Enkele uren zwaar keukenwerk later hadden we een heus eetfestijn gecreeerd. De gasten arriveerden en de barbecue werd aangestoken. Het feest kon beginnen! Wat een heerlijkheid en wat een gezelligheid!

 

14/03/2008 Hoog bezoek
We hebben weer vrienden op bezoek! Vrijdag zijn Marco en Carmen hier aangekomen, twee vrienden uit Neuchatel. We zijn heel blij om ze hier te hebben. Het komt goed uit dat wij ook vakantie hebben, het is namelijk Semana Santa, wat een week vrij betekent. Marco en Carmen zijn al een tijdje aan het reizen door Mexico, Guatemala en Honduras en kunnen dus wel even een break gebruiken van het backpacken. Volop genieten voor iedereen dus!

10/03/2008 Terugblik op de reis naar Europa
Nu we weer een tijdje terug zijn in Guatemala komen we eindelijk weer een beetje in het ritme. Zo'n reis met al haar indrukken laat uiteindelijk toch meer sporen achter dan je denkt. Het kost wast tijd om weer met je gedachten en hart helemaal hier te zijn. Maar wat ben ik blij dat we gegaan zijn! Nu zijn de bijna onzichtbare tekenen van de naweeen van de reis langzaam aan het wegebben, het lusteloze, het wegvluchten in boeken en films, het jezelf bezighouden om even niet teveel te hoeven nadenken. We zijn weer thuis.

Was het vreemd om weer terug te zijn in Europa? Nee, het was verbazingwekkend vertrouwd. Het was alsof ik nooit was weggeweest, alsof Guatemala een ervaring uit een droom was waarvan de indruk nog vaag op je netvlies staat als je weer wakker wordt. Opvallend hoe makkelijk je in een oude routine terug kan vallen als je weer met bekende mensen bent op een bekende plek. Natuurlijk zijn er dingen die je extra opvallen na een jaar in Guatemala: hoe goed alles geregeld is, hoe rustig je zit in een auto op een goede weg, hoe plat Nederland is, hoe weinig mensen met anderen om hun heen bezig zijn. Maar die dingen associeerde ik altijd al met Nederland en in dat opzicht is ook dat dus vertrouwd. Ik voelde me op en top thuis in Nederland.
Twee weken in Nederland was wel erg kort. Gelukkig heb ik van de tijd die ik had veel tijd met mijn familie kunnen doorbrengen. Daarnaast had ik voldoende tijd om de meeste mensen die ik graag wilde zien ook daadwerkelijk te zien. Zo'n bliksembezoek houdt echter wel in dat je soms bepaalde personen maar een keer kan zien. Dat betekent dus het blijde weerzien, een supergezellige avond en dan, onvermijdelijk, weer het afscheid, allemaal binnen een aantal uur. Dat was niet altijd zo makkelijk als het klinkt. Het afscheid van mijn familie, van mijn beste vrienden en van de kinderen van mijn zussen raakte me diep. En hoewel de meeste vriendschappen gewoon weer verder gaan heb je soms bij een hereniging na zoveel tijd even een moment nodig om weer vertrouwd met elkaar te raken, om het gevoel los te laten dat er zoveel besproken of gezegd moet worden 'omdat je maar heel even hebt', om gewoon te genieten van het moment en erop te vertrouwen dat de vriendschap daarna via internet, mail en Skype gewoon weer doorgaat, zoals dat ook het afgelopen jaar zo goed gelukt is.

De terugkomst in Guatemala was ook vertrouwd. Ook in Guatemala voel ik me op en top thuis. Raar om je te realiseren dat je je op zulke verschillende plekken allebei thuis en op je gemak kan voelen. Ons leven is hier en ik hou van ons leven hier, maar een stukje van mijn hart is nog steeds in Nederland en dat zal het ook altijd blijven.